Dysk, manszeta i zasada działania są te same. Różni się korpus – a więc sposób, w jaki przepustnica trzyma się w rurociągu.
Wafer (międzykołnierzowa)
Korpus bez własnych otworów gwintowanych, ściskany między dwoma kołnierzami rurociągu długimi śrubami przelotowymi. Najlżejsza i najtańsza. Ograniczenie: po odkręceniu rurociągu z jednej strony przepustnica traci mocowanie, więc nie może pracować jako zawór końcowy. Przykłady: BVW111, BVW112, BVW113, BVW121.
LUG
Korpus ma uszy z otworami gwintowanymi. Każdy kołnierz przykręca się osobnym kompletem krótszych śrub, więc jedną stronę rurociągu można zdemontować, a przepustnica zostaje szczelnie zamocowana do drugiej. To typowy wybór przed pompą, wymiennikiem czy na końcu linii. Przykłady: BVL111 (manszeta EPDM) i BVL112 (manszeta NBR). Trzeba sprawdzić w karcie dopuszczalne ciśnienie przy pracy jako zawór końcowy.
Dwukołnierzowa
Korpus z dwoma pełnymi kołnierzami, jak w zasuwie. Montaż klasycznymi śrubami z nakrętkami, bez śrub przelotowych; może pracować na końcu rurociągu. Cięższa i dłuższa, ale najłatwiejsza do wymiany w istniejących instalacjach. Przykład: BVF111, DN50–DN350, PN16.
Jak wybrać
- Przelot w środku linii, liczy się cena i masa – wafer.
- Trzeba demontować urządzenie za przepustnicą – LUG.
- Zawór końcowy lub wymiana „kołnierz za kołnierz” – dwukołnierzowa albo LUG.
Niezależnie od korpusu do medium dobiera się manszetę – o tym w tekście EPDM, NBR czy FKM. Wszystkie typy mają kołnierz ISO 5211 pod napęd.
Zobacz też: przepustnica 3-mimośrodowa – zasada działania i dobór.
Potrzebujesz doboru lub wyceny? Skontaktuj się z działem technicznym GTM Process Valves – armatura z własnego magazynu, z kartami katalogowymi i atestami.